A- A A+

Header PKN

Zondag 24 december 2017 Kerstnachtdienst met ds. Aukje Westra

 

 

De afgelopen week keek ik naar een film gekeken over Stefani Joanne Angelina Germanotta. Deze naam zegt jullie waarschijnlijk weinig, dat wordt anders als ik haar artiestennaam noem: Lady Gaga. Ze is 31 jaar oud. Haar ouders zijn van oorsprong Italiaans, maar verhuisden naar New York. Daar werd Joseph een internetondernemer, en probeerde op deze manier geld te verdienen. Dat lukte prima, Stefani kon op haar vierde jaar al op pianoles. Ze groeide uit tot een van de allergrootste sterren ter wereld. Van haar eerste album stonden er vier nummers lange tijd op de eerste plaats in de hitlijsten: Pokerface, Paparazzi, Love Game en Just Dance. En niet alleen met haar liedjes staat ze vaak op de eerste plaats. Op Twitter heeft ze de meeste volgers ter wereld: meer dan achttien miljoen.

 

Ze is beroemd, maar dat komt niet alleen door haar muziek. Ze is vooral bekend geworden door haar extreme outfits, haar kleding. Een strak schooluniform met Pippi-langkousvlechten, een soort ster met metalen stralen naar alle kanten, een pak dat het midden houdt tussen een boerka en een gevechtsuniform met masker. En alles altijd sexy. Het bekendst is ze geworden met haar vleesjurk, ze droeg ‘em in 2010 tijdens de uitreiking van de MTV music awards. Ze wilde een statement maken: “Als wij artiesten niet vechten voor onze rechten, hebben we binnenkort geen vlees meer op de botten.”

 

Lady Gaga houdt van extreem, ze is een super-preformer, ze wil altijd opvallen. In de film zie je een andere kant van haar, ze is gewoon. Ze loopt rond in een korte broek en draagt een bril. Haar blond gevergde haren heeft ze samengebonden in een staart. Geen groene of blauwe pruiken, geen metallic jurken. Ze promoot haar nieuwste album, in een muziekstudie maakt ze opnames voor een liedje, speelt in een film. Ze zingt: ‘Jij geeft me een miljoen redenen om bij je weg te gaan, om met onze relatie te kappen. Ik houd mijn adem in. Ik bloed vanbinnen.’ En dan volgt het refrein: ‘Ik buig om te bidden, om wat erg is beter te laten lijken, Heer, wijs mij de weg, om deze dorre huid van me af te werpen. Ik heb honderd miljoen redenen om weg te lopen. Maar schat, ik hoef er maar één om te blijven.’

 

Dit is een kwetsbare vrouw. Haar verloofde heeft het uitgemaakt, ze huilt. Ze heeft altijd mensen om haar heen, muziekproducenten, kapsters, grimeurs, PR mensen en heel veel fans. Ze zegt: ‘Overdag heb ik al deze mensen om me heen, ze zijn bij me, raken me aan. Maar ’s nachts ben ik alleen'. Ze geloofde in de perfect illusion, zoals ze zelf zingt. Ze dacht dat haar verloofde Taylor haar gelukkig zou maken, maar hij ging ervandoor. Ze geloofde in de aandacht van haar fans. Maar ze kon er de bodemloze put in haarzelf niet mee dempen. Op de middelbare school werd ze gepest, omdat ze dik was, omdat ze een grote neus had. Klasgenoten gooiden haar in een vuilcontainer. De herinneringen daaraan probeerde ze weg te duwen, door op te vallen probeerde ze aandacht te krijgen. Om in the picture te blijven moet ze steeds grotere acts verzinnen. Ze probeerde buiten te halen wat ze in haarzelf miste. Uiteindelijk valt de perfect illusion in diggelen en ligt ze verkrampt op een grote, glimmende, roze bank.

 

Nee, zegt het Kerstevangelie, dit is niet alleen kwetsbaar iemand, dit is ook een moedig mens.’ Oké, ze is aan het einde van haar Latijn, maar dat einde is het begin van iets nieuws. In de kramp en in de strijd komt een nieuwe Lady Gaga aan het licht. Ze zocht zekerheid buiten zichzelf en kwam er niet mee uit. Zo werd ze gedwongen om zich naar binnen te keren. Ze gaat bidden. Bidden wil zeggen je ogen sluiten en je concentreren op jezelf en dat voorleggen aan God. Even niet bezig zijn met anderen, maar voelen hoe jij ervoor staat. Dit is geen leven zo. Heer, help mij om deze dorre huid van me af te werpen. En dan wordt God in haar geboren. Er komt iets van rust, van vrede. Nee, niet in één keer, dat gaat stap voor stap. Maar, zoals Lady Gaga zelf zegt: ‘Ik was een meisje dat worstelt, nu ben ik een vrouw die worstelt. En dat maakt een groot verschil.

 

Dit zegt het Kerstevangelie: God wordt geboren in een mens. Het Kerstverhaal gaat over Jezus én gaat over ons allemaal. God wordt in mensen, in ons, geboren. De uitkomst is dat we niet meer constant aan het infuus hoeven bij anderen voor aandacht en liefde, we leren te vertrouwen op onszelf. Nee, dat gaat niet zomaar. Ik zag een boek liggen, het heette pijnloos bevallen. Nou, dat heb ik nooit meegemaakt. Ook de Kerstgeboorte gaat gepaard met kramp en weeën. Pas alles je tegen je grenzen aanloopt, weet je dat er een grens is. Ja, zegt het Kerstevangelie: geboren worden doet zeer. En je ligt in een voederbak in een stal. Maar het is het begin van iets wonderlijks, iets nieuws. En dat wonderlijke, nieuwe dat ben jij.

 

Hoe je dat merkt dat God in jou geboren wordt? In het Kerstevangelie zijn er herders die een stralend licht zien en engelen horen zingen. Ze gaan op een draf naar de stal en knielen voor het kind. Herders, net zulke types als wij, ze horen er niet helemaal bij, ze vallen uit de toon. ’s Nachts hebben ze het koud en liggen ze wakker. Maar in één van die nachten gaat hen een groot licht op: ik mag er zijn, ik besta, ik leef. Vrede op aarde en in mensen in welbehagen.

 

In de stal zien de herders dat God is geboren in een kind. Ze herkennen zichzelf erin. Het kind leeft met overgave. Ze herkennen God erin, een God die plezier heeft in mensen. Zij kraaien naar het kindje. Ze zien bevestigd wat ze de engelen hebben horen zingen: Something inside so strong so strong, I know that I can make it. Hoe hoger je de muren maakt, des te sterker word ik. Ik weet dat ik erdoorheen kom, want iets in mij is zo sterk, zo sterk. Something inside so strong… Amen.