Afdrukken

Meditatie 1ste week april.

En dan ineens zit je thuis. Nou ineens; we hebben nu drie weken van isolatie achter de rug. De regelmaat uit het leven is verdwenen. Geen kerkdienst op zondag meer, dus geen voorbereiding van de dienst. Ook de gevangenis is nu verboden terrein voor de kerkvrijwilligers; de zondagse rit naar Veenhuizen vervalt dus ook. Mijn cursus in Doorn, waar ik eerlijk gezegd met frisse tegenzin aan begon, maar die inmiddels boeiend bleek te zijn en met een leuke groep collega’s, is ook stilgelegd. Ongewis wanneer hij weer doorstart.


Tja, en dan zit je thuis en wat doe je dan? Omdat ik mij niet zo lekker voelde was direct aanmelden bij één van de vele initiatieven ook niet aan de orde. Je probeert, net al vele anderen een nieuw dagritme te vinden. Eén keer per dag naar het journaal op de televisie kijken om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen; dagelijks een telefoontje naar mijn hoogbejaarde moeder in Den Bosch die vrijwillig in isolatie is gegaan. Gelukkig heeft zij lieve buren die haar boodschappen doen en voor haar klaar staan.


Verder komt er niet veel uit mijn handen. Ik vraag mij af waarom, totdat ik een Whatsapp berichtje lees van één van mijn medecursisten. Zij was in verwarring gebracht door al die initiatieven die zo snel opgetuigd waren. Zoals ze schreef “ik wil(de) rust, bezinning en ik had ruimte nodig. Ik moest de coronacrisis eerst laten “landen” in mijzelf en toelaten dat de situatie nu eenmaal is zoals die is.”


En dat herken ik maar al te zeer. Ik had tijd nodig om de crisis een plek te geven in mijn leven, denken en zijn.
Wat mij opvalt is dat de PKN snel in de lucht komt met een nieuwsbrief waarin allerlei initiatieven en alternatieve vieringen worden vermeld. Ook is er op zondagmorgen een korte viering vanuit de kapel van het dienstencentrum in Doorn. De scriba van de PKN, René de Reuver gaat in deze vieringen voor. De eerste keer nog wat onwennig, maar hij groeit in zijn rol en afgelopen zondag preekte hij met verve over Jezus en Lazarus. Lazarus, een vriend van Jezus sterft en Jezus komt twee dagen na zijn sterven aan bij zijn huis. Daar vindt hij de zussen van Lazarus, Martha en Maria die hem “verwijten” dat hij niet eerder gekomen is.


“Vertrouw je me, vraagt Jezus. Dat als je mij volgt, mij vertrouwt, het leven sterker is dan de dood. Om dat te illustreren, is Jezus er nu pas. Niet toen Lazarus nog leefde, maar nu, midden in het verdriet. Midden in de rouw. En Jezus loopt er niet omheen, maar hij komt er middenin. Hij blijft niet op een afstand, veilig, om zelf niet besmet te raken, maar hij komt er middenin. In ons verdriet, in onze rouw, in de gebrokenheid van ons leven. Die we deze dagen volop herkennen, in verpleeghuizen, in ziekenhuizen, in huiskamers, aan sterfbedden……” Jezus gaat niet om het lijden heen, maar hij staat er middenin. Daarin is hij ons nabij. En zijn stem reikt verder dan het graf. Zijn nabijheid houdt niet op bij de dood. Zo gaat hij ons voor, door het donker, op weg naar Pasen.”


Deze woorden van René de Reuver raakten mij diep. In deze moeilijke, donkere tijd die tegelijkertijd de veertigdagen tijd is; de voorbereiding op Pasen; op de Goede Week raakt het mij om te horen dat Jezus ons nabij is in ons lijden. Wat ik er precies mee kan en moet doen weet ik op dit moment niet. Maar het geeft me troost en helpt me om overeind te blijven in deze moeilijke, donkere tijden.


We gaan op naar de Goede Week. Met drie diensten die u vanuit huis kunt meevieren.


Ik eindig met de tekst van lied 598 dat al dagen in mijn hoofd zit:

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft,
vuur dat nooit meer dooft.


Pauline van der Zee